Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

De coniferenkegelaar

Zomer in Trois-Ponts, Belgische Ardennen, ergens begin jaren 90. Een totaal verregend Scoutingkamp liep op z’n eind, de wandelroute was soppend volbracht. De temperatuur was een graad of dertien, de energie nul en het humeur min drie. Nog twee daagjes pretpark, een terrasje pikken, uit eten, en dan naar huis. Maar een terrein voor twee nachten… dat hadden we nog steeds niet gevonden.

En toen was daar die oude pater die ons uitnodigde bij hem te logeren. Maar dat was nog wel een kilometer of zes verder. En om nú, in de invallende duisternis,  zo’n eind nog te gaan lopen… Ah non. Dát gingen de jongens niet doen! (mopper-de-mopper). Hadden wij dit als begeleiders van hen geëist, dan waren we onderweg ongetwijfeld ergens in een frituur gesmeten.

De oude pater wist een oplossing. “Bon. Je port vous avec ma voiture”. Eh… de hele groep erheen brengen? In dát auto’tje?

1 pater, 3 pubers en 3 rugzakken…


Ja hoor. In dát auto’tje, een zesdehands Citroën AX. De oude pater tufte zeven keer heen en weer, met steeds 3 drijfnatte pubers ín zijn voiture, en 3 loodzware rugzakken op de imperial.

En nu hoor ik jouw zeggen: “Een hele groep puberboys. Jaaa… Die wil zo’n oude pater maar ál te graag ‘helpen’, zeker en vast...”

Olé olá

Mais non. Dat is jouw dirty mind. De oude pater beschikte over een huis dat uit twee complete woningen bestond, gescheiden door een centrale gang. Waarschijnlijk ooit gebouwd voor twee pastoors die samen een parochie runden. Zelf ging ie linksaf, en wij kregen de woning rechts van de gang. Hij bracht nog wel een paar kistjes zwaar Belgisch bier. Waardoor die avond enkele jongens van nog-lang-geen-achttien voor het eerst van hun leven op de tafel dansten. En “Olé, olá!” blêrden, de kreet uit ‘Liefde voor muziek’ van Raymond van het Groenewoud. Een grote hit dat jaar.

Daarna trok de oude pater zich…eh… terug.

De laatste dagen werd het eindelijk zonnig, droog en warm. Waarna onze hele club met de Ardennenboemeltrein naar Maastricht tufte, en met de NS vrolijk huiswaarts keerde.

Op een klein stationnetje

En dat brengt mij op de titel van dit verhaal, de ‘Coniferenkegelaar’. Die Coniferenkegelaar was ík, en dat zit zó.

In het verhaal over de Franse villa kon je lezen dat we bij koud en winderig weer uiteraard liever niet op een station overnachtten. Maar de laatste avond voor vertrek graag dicht in de buurt wilden zijn. Om de (gereserveerde) trein de volgende ochtend niet te missen.

In de hete zomer van 1993 sliepen we wél op het stationnetje vanwaar we de volgende ochtend naar huis zouden treinen.

Dit moest geen probleem zijn, met de zwoele nachten die zomer. De begeleiders vervulden de rol van nachtwakers. En kwamen er al snel achter… dat er een ánder probleem was.

Namelijk: zwervers. Sommigen van hen bedelden wat om sigaretten, en schuifelden dan weer verder.

Maar één kwam steeds terug, en deed erg vervelend. Daar waar de oude pater nog Zijne Kuisheid  himself geweest was, begon deze ranzige wandelende wiskyfles… obsceen te doen. Een beetje handtastelijk. Naar de jongens toe. En wie aan hén kwam…die kwam aan de begeleiders.

Nu moet je weten dat een van mijn collega-begeleiders nog wel eens een heethoofd kon zijn. Zelfkennis is een schone zaak. Dus deze collega dacht: “Ik trek me even terug voordat ik mijn zelfbeheersing verlies. Laat Maarten dit maar even psychologisch verantwoord oplossen…”

Coniferen

Maar ook aan Maarten’s geduld komt een eind. Tot verbijstering van iedereen vloog er plotseling een zwerver door de lucht, dwars door een rij coniferen heen. Om met donderend geraas buiten zicht op een plastic terras te landen. Tafels, stoelen en parasols vielen om met een enorm kabaal. En Maarten sprak de later nog vaak geciteerde woorden “kan iemand even kijken of hij nog beweegt?...”

De vliegende zwerver kon zó goed bewegen, dat hij zich haastig uit de voeten maakte. We hebben hem die nacht niet meer gezien. Enkele jongens zetten het terras weer overeind, en Maarten heette vanaf dat moment de Coniferenkegelaar.

Op mijn eerstvolgende verjaardag kreeg ik van de groep twee mooie coniferen-in-pot. Voor het geval dat ik nog eens ooit de onbedwingbare neiging zou krijgen om iemand uit de situatie te verwijderen. Had ik in ieder geval alvast twee boompjes om hem tussendoor te kegelen…

Maarten

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Driving home for Christmas…

In het najaar van 1979 (ik was 13) was ik met mijn vader naar Londen geweest. Hij had besloten een traditie uit te vinden. En met elk van zijn drie kinderen een reisje te maken als ze in de brugklas zaten. Kijk, hier zie je mij als trotse toerist die net een paar maanden Engels heeft gehad op school.

Dertig jaar later, najaar 2009, zetten wij in 3 maanden een complete bovenverdieping op mijn huis. Mijn vader was de hoofdaannemer. Maar ja… wat geef je je eigen vader na zo’n monsterklus… Twee tientjes zwart per uur..? Neuh.

Ik besloot dat het 30 jaar na 1979 een goed idee was, om opnieuw samen naar Londen te gaan. Deze keer voor mijn rekening. Aldus geschiedde. We gingen met de Eurostar, de trein die onder het Kanaal door gaat. Zo kom je heel gemakkelijk in Londen. Én weer thuis, toch..?

Het was vlak voor Kerst, en de stad was prachtig versierd. We namen een hotel, bezochten bezienswaardigheden en aten in Chinatown. Nice trip!

De laatste ochtend zaten we net aan een heerlijk Engels ontbijt, toen er een sms’je binnenkwam. ‘Eurostar rijdt niet’. We schrokken ons rot. Want ‘driving home for Christmas’… dat moést! Sterker nog: Dirigent Maarten moest zelfs maandagavond vóór Kerst al thuis zijn. Voor de generale koorrepetitie van de nachtmis in Vinkel. En het was al zondag…

3 treinen, met totaal meer dan 2000 passagiers, bleven steken in de tunnel onder Het Kanaal. Een ervan kwam van Disneyland Parijs en had veel kinderen aan boord. Er brak grote paniek uit omdat de luchtverversing niet werkte, en het personeel volstrekt niet op haar taak berekend bleek.

Koning Winter bleek al bulderend van het lachen een waar verkeersinfarct in Noord Europa veroorzaakt te hebben. Door de plotselinge vrieskou waren er drie Eurostartreinen blijven steken in de Kanaaltunnel. En er stond liefst 200 kilometer file voor de veerboot van Dover naar Calais. Niet dat we daar anders iets aan gehad hadden, want in Frankrijk, België en Nederland reden nergens treinen meer door de hevige sneeuw. Wat nu te doen?

Het illustere duo Maarten en Henk besloot tot een Houdini-act. Want er was nóg een ontsnappingsroute die misschien niemand kende… de nachtboot van Harwich naar Hoek van Holland! Toen we daar zondagavond aankwamen bleek die echter al volgeboekt. Er kon geen chicken meer bij zogezegd. En zo droog als alleen Engelsen dat kunnen, zei de baliemedewerkster: ‘Well, it seems we’re the only people going”. ( “Het lijkt erop dat wij de enigen zijn die nog gaan”)…

‘Escape from England’… Mijn vader Henk op weg naar de veerboot Harwich – ‘Hook of Holland’.

Voor de zekerheid kochten we maar kaartjes voor de boot van maandagochtend. En dat bleek een goed idee. Want toen ik later op de avond nog eens ging kijken of er misschien tóch een plekje vrijgekomen was, bleken alle afvaarten tot en met dinsdag al vol te zijn.

Die avond vonden we een splinternieuwe Bed & Breakfast, die als een oase in een half ingestorte achterbuurt stond. Zo’n buurt waar de vaders doen wie het meeste kan zuipen, de moeders wie het meeste afval in de voortuin kan dumpen, en de kids wie het aller-, állervetst kan worden.

F#cking gezellig weet-je-wel.

‘Budget-buurt’ in Harwich

Allright. De volgende ochtend was het maandag, en begon onze ‘Driving home for Christmas’.

We stapten op de boot, en werden nét niet overvaren door een mammoettanker onder Liberiaanse vlag. Door de woeste golfslag en dichte mist voeren we pas rond 18 uur de haven van Hoek van Holland binnen.

Daar reden dus geen treinen. Maar wel stond er de koster van de Vinkelse kerk met zijn busje. Die ons over de dichtgesneeuwde en spekgladde wegen naar Brabant bracht. De man verdiende die avond absoluut de Gouden Plak voor bobsleeën met een bestelbusje.

In Vught groef Maarten zijn eigen auto uit, die in ruim een halve meter sneeuw stond. En glibberde direct naar Vinkel om daar eens lekker een avond Kerstliederen te gaan repeteren met koor Derplu.

En zo werd het een onvergetelijke (witte) Kerst.

‘Driving home for Christmas’? Nee, daarvoor hoef je écht niet naar Amerika. Engeland is ver genoeg. Alleen nog wél even terug zien te komen…

Maarten

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

En daar gaan we weer!

…Althans, daar ga ik van uit. Nog een paar weken, en de zomerstop is voorbij en het nieuwe muziekjaar begint. Zangkoren gaan weer repeteren, en als je je zangkunsten het afgelopen jaar niet bijgehouden hebt (en wie deed dat wel…) dan zou dat in het begin wel eens vies tegen kunnen vallen.

Zingen kost veel lucht en je moet bewust ademhalen. Als je dat een tijdje veel minder geoefend hebt (net zoals ik), zul je de eerste weken behoorlijk afgepeigerd zijn na een repetitie.

Maar niet getreurd, dat hoort er allemaal bij en je zult merken dat het snel beter wordt.

Wat extra oefeningen zullen daarbij zeker helpen. Youtube staat er vol mee, van heel goed tot belachelijk en van kort tot lang. Maar dat hoef je niet allemaal zelf uit te zoeken, dat heb ik voor je gedaan. Begin bijvoorbeeld eens door met dit filmpje mee te doen.

See you in September!

Maarten

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

De toekomst van de plattelandsmuziek

…Ofwel: ‘the future of country music’. UItleg volgt, kijk en luister eerst even hiernaar (en verbaas je!):

De verlegen jongeman die hier zo fenomenaal staat te zingen is Sonny French (14). Ik weet het, ik heb de laatste tijd wel eens vaker grote woorden gebruikt als het gaat om zangers. Bijvoorbeeld bij de Italiaanse bijdrage aan het songfestival dit jaar. Maar ik ben niet alleen dirigent maar ook jongerenwerker. Dus als een talent nog zo jong is.. dan valt mij dat op!

En deze puber heeft echt alles in zich om een wereldberoemd countryzanger te worden. Let op mijn woorden: binnen een jaar of vijf behoort hij absoluut tot de wereldtop. Als ik ongelijk heb stook ik m’n gitaar op.

De familie (want dat is het) ziet er op het eerste gezicht misschien erg traditioneel Amerikaans uit. Ook omdat onze Sonny blijkbaar van hele nette bloesjes houdt;-)

Maar het zijn geen Amerikanen. Moeder is Maori (Nieuw Zeeland) en vader Australisch. Verder zie je in de clip hierboven (‘Four strong winds’) nog broer Chet (17) op bas, en zusje Manaia (10) op backing vocals. Omdat Sonny al van kleins af aan smoorverliefd is op Country, is de familie naar het hart van de countrymuziek verhuisd: Nashville in de Amerikaanse staat Tennessee.

Natuurlijk hebben de ouders van Sonny zijn onwaarschijnlijk grote talent (vooral als zanger) al lang onderkend, en gezorgd voor een familieband met af en toe wat vrienden erbij. Plus goed materiaal en uitstekende zang- en gitaarleraren. Afgelopen jaar hebben ze zoals alle muzikanten nauwelijks kunnen optreden. Dus hebben ze veel huiskamerconcertvideo’s online gezet. Én ook een positieve Coronasong geschreven: ‘Til the world starts spinning again’ (‘Totdat de wereld weer begint te draaien‘)

Wat maakt deze Sonny French nou zó goed? Nou allereerst zijn stem uiteraard. Hij heeft een loepzuiver helder geluid met een mooie soul-vibe erin. En een rasechte country-snik.

Maar er is meer. Zijn authenticiteit bijvoorbeeld. Het is doodgewoon een jongen van 14, die regelmatig met zijn handen in zijn zakken staat te zingen, onhandig aan zijn haar friemelt, of een beetje wiebelt op één been. Hij komt bescheiden en zachtmoedig over, wars van sterallures. En dat is goed (en je wint er veel sympathie mee).

En dan, niet in de laatste plaats: het zingen en musiceren lijkt helemaal vanzelf te gaan, zonder enige moeite. Daarbij blijft hij volkomen bij zichzelf en trouw aan zijn passie. Terwijl zijn klasgenoten ongetwijfeld druk zullen zijn met de rages van nu, zoals ghettorap en electropop. Want zelfs in Amerika wordt onder grote delen van de jeugd de Country als ‘ouwelullenmuziek‘ beschouwd.

Even tussendoor. Begin je misschien toch een beetje warm te lopen voor Country, het Amerikaanse levenslied van het platteland? Dan volgen hier een paar tips.

  1. Het Top 40 Hitdossier Country is een mooi overzicht van countryhits die ooit de top-40 gehaald hebben.

2. Een legendarich country album dat eigenlijk iedere muziekliefhebber in zijn of haar collectie moet hebben: Johnny Cash at San Quentin. Deze Godfather van de country trad in 1969 op in de beruchte gevangenis van San Quentin (bij San Francisco)

Country is ook van nu. Hier twee songs uit 2020, van jonge artiesten:

Van Sonny French en zijn countryfamilie is zover ik heb kunnen ontdekken geen muziek in Nederland te koop. Maar er staat genoeg op hun Youtubekanaal. Je vindt het vanzelf als je een van de familievideo’s aanklikt.

Tot besluit een geinige bluessong die Sonny French zong toen hij te gast was bij een plaatselijke countryband in januari 2021. Let bijvoorbeeld even op de uithaal die hij zo uit zijn ‘mouw schudt’ bij 0.37, zie de gezichten van de musici en hoor het publiek. Zij herkennen hier meteen de topklasse.

Sonny’s vader speelt mee voor de morele steun. Hij zit (voor ons, kijkers) rechts net buiten het licht.

Dus onthoud die naam: Sonny French. Binnenkort zal zijn stem breken, hetgeen betekent dat hij alle gitaarpartijen opnieuw zal moeten leren omdat de songs dan lager gezet worden. En zijn vertederend gepuber op het podium zal in de loop der jaren verdwijnen wellicht. Maar dan heeft hij zijn wereldpubliek al lang in zijn zakken. Want dat is nu aan het ontstaan!

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

De grote lichtshow

Even los van de muziek was Eurovisie 2021 in ieder geval een geweldig visitekaartje voor de Nederlandse entertainment-industrie.

Heb je gekeken naar het Songfestival? Of vind je dat het alleen nog draait om show, licht, aanstellerij en idiote jurken, waarmee geprobeerd wordt te ‘verdoezelen’ dat de liedjes matig tot slecht zijn?

Teach-In met ‘Dinge Dong’: winnaar in Stockholm, 1975

Eerst even terug naar de oertijd. Ik (bijna 9) zag het gebeuren op zaterdagavond 22 maart 1975: we wonnen! Soms hangt zoiets in de lucht. Want in 1972 werden we 4e (Sandra & Andres met ‘Als het om de liefde gaat’) en in 1974 (het jaar van ‘Waterloo’) zelfs 3e in Brighton (GB) met dit liedje waar ik nog steeds altijd vrolijk van word:

Tot zo eind jaren 90 heb ik met veel plezier gekeken. De goede liedjes om van te genieten, de slechte om lekker af te kraken haha. Maar eerlijk is eerlijk: daarna ben ik ook termen als ‘theater van de wansmaak’ gaan gebruiken. Zeker toen het orkest afgedankt werd. Want zo’n festival… dat moet LIVE zijn. En niet met een MP3’tje (of bandopname zoals we toen zeiden).

Maar goed. In 2019 wonnen we weer eens, voor het eerst in 44 jaar. En terecht want sinds Anouk meedeed (2013) stuurt Nederland in ieder geval weer goede vocalisten op pad.

Tot ieders verbazing wilde Anouk in 2013 wel naar het Eurovisie Songfestival. Sindsdien denken we weer wat positiever over het liedjesfestijn.

En in deze barre tijden, waarin de muziek het zo moeilijk heeft, moeten wij als musici en zangers onze zegeningen tellen. In 2021 bestond de top 3 uit twee Franse en een Italiaans liedje. Dus dat ‘alles Engels moet zijn’… dát argument kan in de kliko. En dan is het nu tijd voor een paar pareltjes van dit jaar. Écht goede liedjes. Punt!

Portugal stuurde de band ‘Black Mamba’ met de steengoede song ‘Love is on my side’. Neem maar van een dirigent aan dat dit fenomenaal goed gezongen is, of het nu je smaak is of niet. En… mét orkest!
Frankrijk werd tweede met deze wonderschone ode aan het traditionele chanson. En dat Italië won met een metal-song… dat heeft echt wel iets met corona-ontlading te maken.

Goed. Samengevat waren er dit jaar een paar weerzinwekkend slechte songs, die ook slecht gezongen werden. Lichtpuntje: Engeland kreeg ook van de televoters nul punten. En het was ook rete-vals. Prima.

Verder waren er nog veel op zich goede vocalisten, die echt wel kunnen zingen (zoals onze Jeangu Macrooy) maar gewoon niet zo’n sterk lied hadden. En er waren ook nog een hoop goede inzendingen in het R&B (of zeg maar: Euro-pop) genre. Tja, dat is de tijd waarin we leven.

Weet je wat me nog opviel? Veel vocalisten missen hier en daar tóch enkele noten. Dat kan met scholing te maken hebben. Of met oortjes. Oortjes? Ja, die oordoppen die ze in hebben om zichzelf goed terug te horen. Als je daar niet grondig mee oefent, ga je eerder vals. Daar zijn bewijzen van.

Een sterk staaltje wanbeleid. Om een meisje dat vocaal gewoon niet sterk genoeg is zo voor de leeuwen te gooien. Ja, dit is echt heel vals. Heel vals gezongen ook.

Maar zal ik eens advocaat van de duivel spelen? Het kan ook zijn dat zo’n enorme show technisch zoveel eist van de zangers… dat het afleidt van de zang. Kijk eens naar het clipje hieronder. In 1969 stuurde Monaco de pas 13-jarige Jean-Jacques naar Madrid. En deze charmante piepjonge casanova in zijn mooie turquoise pak… mist echt geen noot! Alles zuiver…

Yeah, ‘those were the days’ aldus Mary Hopkins (die met Engeland in 1970 overigens voor de zoveelste keer tweede zou worden…)

Prachtige stem, leuk liedje. ‘Maman, j’ ai fait un rêve merveilleux’
ofwel: , Mam, ik had een prachtige droom’.
Helaas droomde Jean Jacques meer van rugby dan van zingen. Hij stopte met muziek in 1971. Hij is nu (pas) 64 en coacht nog steeds het rugbyteam van zijn geboorteplaats Toulon (en dat ligt aan de Franse Rivièra, 170 ten westen van Monaco.)

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

De jaren 80…

Ja, de jaren 80... De jaren van Reagan, Thatcher en Gorbatsjov. En Ruud Lubbers trouwens ook. De jaren van Teletekst, kabeltelevisie en de ontvoeringen van Toos van der Valk en Freddie Heineken.

Of wat dacht je van Flodder, Schatjes en Ciske de Rat.

Danny de Munk als Ciske de rat

Of… keek jij naar Dynasty, Dallas, Medisch Centrum West of De Fabriek?

Nou ik keek het bovenstaande allemaal niet. Wel naar Van Kooten en De Bie. Het programma dat vanaf 1988 ‘Keek op de Week’ heette… Ik zat elke zondagavond aan ‘de buis gekluisterd’ (die term is ook oubollig geworden…) om de volgende dag op de middelbare school met m’n vrienden de belangrijkste uitspraken van al die typetjes nog eens door te nemen… Jij ook?

De Vieze Man in gesprek met ex-leraar Duits O. den Beste

In 1980 was ik 14 (3e jaar Atheneum) en in 1990 was ik net een paar jaar aan het studeren in Nijmegen. Dus laten we gemakshalve maar zeggen dat ‘de jaren 80’ mijn middelbareschooljaren waren.

En wat doen muzikanten op de middelbare? Die richten een BAND op!

Unsion in de Klokkenbar aan de Lindelaan te Helvoirt, oktober 1983. Maarten staat links op de foto, met bas.

Hierboven zien je ons, jonge pikkies, met het keyboard op 2 barkrukken (voor een statief werd nog gespaard). En drummer Cees op het biljart (hij paste nergens anders).

Rond de eeuwwisseling schreef ik een paar songs over die dierbare periode. En dit is er één van:

Zoals je ziet zagen wij er vrij normaal uit. gewoon een viertal beetje nerdy boys die heilig geloofden in hun eigen muziek. Hoewel, er was wel één vriend rondom onze band die een permanentje had. En daar zijn foto’s van. Maar die hier te plaatsen…dat kan ik hem niet aandoen. Vroeger was niet alles beter weet-je-wel. En zeker niet zijn haar. Want dit was de jaren 80 haarmode:

Dus, stel je een jongen van een jaar of 16 voor met donkerbruin haar, en combineer dat beeld met bovenstaande kapsels… Need I say more?

Groeten van Maarten!

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Kletskop (2)

Pleegzoon #2 is een echte kletskop. Geen wonder dus dat er niemand beter ‘kletskoppen‘ kan bakken dan hij! Meer dan een weegschaaltje, kom en spatel heeft hij niet nodig. Nou ja, een oven dan.

Op onderstaande video vertelt onze Kletskop /Meesterbakker het zelf in 3 minuten van A to Z. Veel plezier!

En vergeet niet: koop je op bol.com producten via mijn site (via de groene balken zoals hierboven), dan steun je de kookdirigent enorm. Dank!

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Spring is in the air!

Jazeker, de lente is begonnen. We zitten nog niet in de tweecijferige getallen qua temperatuur, maar dat komt nog wel. Binnenkort weer een uur langer licht…

Daarom vandaag een paar leuke lente-songs. Maar eerst nog even afscheid nemen van de winter…

Zo, dat is voorlopig afgerond. En dan nu: de lente!

Michel Fugain et le Big bazar: Le printemps (1976) ofwel ‘de lente’. Eén van de grote hits van deze in 1942 geboren zanger uit Grenoble (aan de voet van de Franse Alpen).

Of ‘Pieces of April’ de mooiste lente-song allertijden is mag je zelf uitmaken. Of de meest melancholische..? Het is wat mij betreft in ieder geval de lente-song met de mooiste openingszin:

‘April gave us springtime, and the promise of the flowers’

Leuk weetje: de naam van deze band is Three Dog Night’ zoals je kunt zien. Een band met drie solo-zangers uit California die, met name de eerste helft van de jaren 70, waanzinnig populair was. (3 Amerikaanse nr 1-hits, 40 miljoen verkochte platen!)

Maar die naam… die is niet zomaar bedacht vanwege die 3 zangers. Bij de Australische Aboriginals betekent een ‘three dog night’ een nacht die zó koud is dat je drie honden nodig hebt om je warm te houden… één links, één rechts en één aan het voeteneind….

Ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat je dan het best 3 kortharige jachthonden kunt kiezen. Die kruipen graag ónder het dekbed. Zelfs één scheelt dan al een hoop;-)

De muziek van Three Dog Night is erg gevariëerd, want zij waren vooral heel goed in het driestemmig vertolken van composities van anderen. Vaak jonge componisten die doordat Three Dog Night hun liedjes opnam, bekend werden.

Het is me nog niet gelukt een concert op DVD te vinden, maar op Youtube staat wel het een en ander. Vooral het concert samen met de Tennessee Symphony Orchestra is prachtig. En dat heb ik hier voor jullie ge-upload. Bijna anderhalf uur genieten!

0:00 intro, 1:40 start concert, 52:13 “An oldfashioned lovesong’, 1:15:00 ‘Joy to the world’. Tijdens dit concert is de opstelling als volgt: Vooraan v.l.n.r. Michael Allsup (gitaar), Danny Hutton + Cory Wells (zang) en Paul Kingerly (bas/zang). Daarachter: Pat Bautz (drums, lijkt wel een metronoom, speelt ongelooflijk strak!) en Jimmy Greenspoon (toetsen). En natuurlijk het orkest.

Groeten van Maarten!

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Kletskop (1)

Pleegzoon #2 houdt bijna net zoveel van Lego als van kletsen…

Sinds mei 2020 hebben we een kletskop in huis. Ja, dat is even wennen… iemand die de hele dag door praat. We hebben al eens gekscherend gezegd: “Als die ooit in zijn kist ligt, en de uitvaartbegeleider nodigt de aanwezigen uit voor een kopje koffie ter afsluiting… dan hoor je van onder het deksel iemand ‘mag ik dan een koek! roepen..”

Hoe toepasselijk is het dan ook dat pleegzoon #2 goed is in het bakken van Kletskoppen. Je weet wel, die krakende knobbelige kandijkoekjes. Binnenkort op deze site: het recept, mét instructievideo van de kletskop himself!

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Yeah, the Swinging Sixties…

Het legendarische Woodstock-festival in 1969

Onder normale omstandigheden zouden we afgelopen weekend teruggegaan zijn naar de legendarische jaren 60. Hippies, love, peace en vooral heel veel ‘music’… Want op 6 en 7 maart stonden twee edities van de muziektheatervoorstelling ‘Flashback to the Sixties’ gepland in Rosmalen.

Deze shows zijn uitgesteld tot volgend jaar, en zullen hoogstwaarschijnlijk gehouden worden in februari 2022.

Dat duurt nog even, daarom hier even lekker terugblikken:

Impressie Flashback to the Sixties. Deze beelden komen uit de laatste van 3 shows in november 2019.

En om de tijd tot het starten van de repetities een beetje door te komen… hier een paar tips!

Ach, vooruit, nog een video’tje…