Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

De toekomst van de plattelandsmuziek

…Ofwel: ‘the future of country music’. UItleg volgt, kijk en luister eerst even hiernaar (en verbaas je!):

De verlegen jongeman die hier zo fenomenaal staat te zingen is Sonny French (14). Ik weet het, ik heb de laatste tijd wel eens vaker grote woorden gebruikt als het gaat om zangers. Bijvoorbeeld bij de Italiaanse bijdrage aan het songfestival dit jaar. Maar ik ben niet alleen dirigent maar ook jongerenwerker. Dus als een talent nog zo jong is.. dan valt mij dat op!

En deze puber heeft echt alles in zich om een wereldberoemd countryzanger te worden. Let op mijn woorden: binnen een jaar of vijf behoort hij absoluut tot de wereldtop. Als ik ongelijk heb stook ik m’n gitaar op.

De familie (want dat is het) ziet er op het eerste gezicht misschien erg traditioneel Amerikaans uit. Ook omdat onze Sonny blijkbaar van hele nette bloesjes houdt;-)

Maar het zijn geen Amerikanen. Moeder is Maori (Nieuw Zeeland) en vader Australisch. Verder zie je in de clip hierboven (‘Four strong winds’) nog broer Chet (17) op bas, en zusje Manaia (10) op backing vocals. Omdat Sonny al van kleins af aan smoorverliefd is op Country, is de familie naar het hart van de countrymuziek verhuisd: Nashville in de Amerikaanse staat Tennessee.

Natuurlijk hebben de ouders van Sonny zijn onwaarschijnlijk grote talent (vooral als zanger) al lang onderkend, en gezorgd voor een familieband met af en toe wat vrienden erbij. Plus goed materiaal en uitstekende zang- en gitaarleraren. Afgelopen jaar hebben ze zoals alle muzikanten nauwelijks kunnen optreden. Dus hebben ze veel huiskamerconcertvideo’s online gezet. Én ook een positieve Coronasong geschreven: ‘Til the world starts spinning again’ (‘Totdat de wereld weer begint te draaien‘)

Wat maakt deze Sonny French nou zó goed? Nou allereerst zijn stem uiteraard. Hij heeft een loepzuiver helder geluid met een mooie soul-vibe erin. En een rasechte country-snik.

Maar er is meer. Zijn authenticiteit bijvoorbeeld. Het is doodgewoon een jongen van 14, die regelmatig met zijn handen in zijn zakken staat te zingen, onhandig aan zijn haar friemelt, of een beetje wiebelt op één been. Hij komt bescheiden en zachtmoedig over, wars van sterallures. En dat is goed (en je wint er veel sympathie mee).

En dan, niet in de laatste plaats: het zingen en musiceren lijkt helemaal vanzelf te gaan, zonder enige moeite. Daarbij blijft hij volkomen bij zichzelf en trouw aan zijn passie. Terwijl zijn klasgenoten ongetwijfeld druk zullen zijn met de rages van nu, zoals ghettorap en electropop. Want zelfs in Amerika wordt onder grote delen van de jeugd de Country als ‘ouwelullenmuziek‘ beschouwd.

Even tussendoor. Begin je misschien toch een beetje warm te lopen voor Country, het Amerikaanse levenslied van het platteland? Dan volgen hier een paar tips.

  1. Het Top 40 Hitdossier Country is een mooi overzicht van countryhits die ooit de top-40 gehaald hebben.

2. Een legendarich country album dat eigenlijk iedere muziekliefhebber in zijn of haar collectie moet hebben: Johnny Cash at San Quentin. Deze Godfather van de country trad in 1969 op in de beruchte gevangenis van San Quentin (bij San Francisco)

Country is ook van nu. Hier twee songs uit 2020, van jonge artiesten:

Van Sonny French en zijn countryfamilie is zover ik heb kunnen ontdekken geen muziek in Nederland te koop. Maar er staat genoeg op hun Youtubekanaal. Je vindt het vanzelf als je een van de familievideo’s aanklikt.

Tot besluit een geinige bluessong die Sonny French zong toen hij te gast was bij een plaatselijke countryband in januari 2021. Let bijvoorbeeld even op de uithaal die hij zo uit zijn ‘mouw schudt’ bij 0.37, zie de gezichten van de musici en hoor het publiek. Zij herkennen hier meteen de topklasse.

Sonny’s vader speelt mee voor de morele steun. Hij zit (voor ons, kijkers) rechts net buiten het licht.

Dus onthoud die naam: Sonny French. Binnenkort zal zijn stem breken, hetgeen betekent dat hij alle gitaarpartijen opnieuw zal moeten leren omdat de songs dan lager gezet worden. En zijn vertederend gepuber op het podium zal in de loop der jaren verdwijnen wellicht. Maar dan heeft hij zijn wereldpubliek al lang in zijn zakken. Want dat is nu aan het ontstaan!

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

De grote lichtshow

Even los van de muziek was Eurovisie 2021 in ieder geval een geweldig visitekaartje voor de Nederlandse entertainment-industrie.

Heb je gekeken naar het Songfestival? Of vind je dat het alleen nog draait om show, licht, aanstellerij en idiote jurken, waarmee geprobeerd wordt te ‘verdoezelen’ dat de liedjes matig tot slecht zijn?

Teach-In met ‘Dinge Dong’: winnaar in Stockholm, 1975

Eerst even terug naar de oertijd. Ik (bijna 9) zag het gebeuren op zaterdagavond 22 maart 1975: we wonnen! Soms hangt zoiets in de lucht. Want in 1972 werden we 4e (Sandra & Andres met ‘Als het om de liefde gaat’) en in 1974 (het jaar van ‘Waterloo’) zelfs 3e in Brighton (GB) met dit liedje waar ik nog steeds altijd vrolijk van word:

Tot zo eind jaren 90 heb ik met veel plezier gekeken. De goede liedjes om van te genieten, de slechte om lekker af te kraken haha. Maar eerlijk is eerlijk: daarna ben ik ook termen als ‘theater van de wansmaak’ gaan gebruiken. Zeker toen het orkest afgedankt werd. Want zo’n festival… dat moet LIVE zijn. En niet met een MP3’tje (of bandopname zoals we toen zeiden).

Maar goed. In 2019 wonnen we weer eens, voor het eerst in 44 jaar. En terecht want sinds Anouk meedeed (2013) stuurt Nederland in ieder geval weer goede vocalisten op pad.

Tot ieders verbazing wilde Anouk in 2013 wel naar het Eurovisie Songfestival. Sindsdien denken we weer wat positiever over het liedjesfestijn.

En in deze barre tijden, waarin de muziek het zo moeilijk heeft, moeten wij als musici en zangers onze zegeningen tellen. In 2021 bestond de top 3 uit twee Franse en een Italiaans liedje. Dus dat ‘alles Engels moet zijn’… dát argument kan in de kliko. En dan is het nu tijd voor een paar pareltjes van dit jaar. Écht goede liedjes. Punt!

Portugal stuurde de band ‘Black Mamba’ met de steengoede song ‘Love is on my side’. Neem maar van een dirigent aan dat dit fenomenaal goed gezongen is, of het nu je smaak is of niet. En… mét orkest!
Frankrijk werd tweede met deze wonderschone ode aan het traditionele chanson. En dat Italië won met een metal-song… dat heeft echt wel iets met corona-ontlading te maken.

Goed. Samengevat waren er dit jaar een paar weerzinwekkend slechte songs, die ook slecht gezongen werden. Lichtpuntje: Engeland kreeg ook van de televoters nul punten. En het was ook rete-vals. Prima.

Verder waren er nog veel op zich goede vocalisten, die echt wel kunnen zingen (zoals onze Jeangu Macrooy) maar gewoon niet zo’n sterk lied hadden. En er waren ook nog een hoop goede inzendingen in het R&B (of zeg maar: Euro-pop) genre. Tja, dat is de tijd waarin we leven.

Weet je wat me nog opviel? Veel vocalisten missen hier en daar tóch enkele noten. Dat kan met scholing te maken hebben. Of met oortjes. Oortjes? Ja, die oordoppen die ze in hebben om zichzelf goed terug te horen. Als je daar niet grondig mee oefent, ga je eerder vals. Daar zijn bewijzen van.

Een sterk staaltje wanbeleid. Om een meisje dat vocaal gewoon niet sterk genoeg is zo voor de leeuwen te gooien. Ja, dit is echt heel vals. Heel vals gezongen ook.

Maar zal ik eens advocaat van de duivel spelen? Het kan ook zijn dat zo’n enorme show technisch zoveel eist van de zangers… dat het afleidt van de zang. Kijk eens naar het clipje hieronder. In 1969 stuurde Monaco de pas 13-jarige Jean-Jacques naar Madrid. En deze charmante piepjonge casanova in zijn mooie turquoise pak… mist echt geen noot! Alles zuiver…

Yeah, ‘those were the days’ aldus Mary Hopkins (die met Engeland in 1970 overigens voor de zoveelste keer tweede zou worden…)

Prachtige stem, leuk liedje. ‘Maman, j’ ai fait un rêve merveilleux’
ofwel: , Mam, ik had een prachtige droom’.
Helaas droomde Jean Jacques meer van rugby dan van zingen. Hij stopte met muziek in 1971. Hij is nu (pas) 64 en coacht nog steeds het rugbyteam van zijn geboorteplaats Toulon (en dat ligt aan de Franse Rivièra, 170 ten westen van Monaco.)

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

De jaren 80…

Ja, de jaren 80... De jaren van Reagan, Thatcher en Gorbatsjov. En Ruud Lubbers trouwens ook. De jaren van Teletekst, kabeltelevisie en de ontvoeringen van Toos van der Valk en Freddie Heineken.

Of wat dacht je van Flodder, Schatjes en Ciske de Rat.

Danny de Munk als Ciske de rat

Of… keek jij naar Dynasty, Dallas, Medisch Centrum West of De Fabriek?

Nou ik keek het bovenstaande allemaal niet. Wel naar Van Kooten en De Bie. Het programma dat vanaf 1988 ‘Keek op de Week’ heette… Ik zat elke zondagavond aan ‘de buis gekluisterd’ (die term is ook oubollig geworden…) om de volgende dag op de middelbare school met m’n vrienden de belangrijkste uitspraken van al die typetjes nog eens door te nemen… Jij ook?

De Vieze Man in gesprek met ex-leraar Duits O. den Beste

In 1980 was ik 14 (3e jaar Atheneum) en in 1990 was ik net een paar jaar aan het studeren in Nijmegen. Dus laten we gemakshalve maar zeggen dat ‘de jaren 80’ mijn middelbareschooljaren waren.

En wat doen muzikanten op de middelbare? Die richten een BAND op!

Unsion in de Klokkenbar aan de Lindelaan te Helvoirt, oktober 1983. Maarten staat links op de foto, met bas.

Hierboven zien je ons, jonge pikkies, met het keyboard op 2 barkrukken (voor een statief werd nog gespaard). En drummer Cees op het biljart (hij paste nergens anders).

Rond de eeuwwisseling schreef ik een paar songs over die dierbare periode. En dit is er één van:

Zoals je ziet zagen wij er vrij normaal uit. gewoon een viertal beetje nerdy boys die heilig geloofden in hun eigen muziek. Hoewel, er was wel één vriend rondom onze band die een permanentje had. En daar zijn foto’s van. Maar die hier te plaatsen…dat kan ik hem niet aandoen. Vroeger was niet alles beter weet-je-wel. En zeker niet zijn haar. Want dit was de jaren 80 haarmode:

Dus, stel je een jongen van een jaar of 16 voor met donkerbruin haar, en combineer dat beeld met bovenstaande kapsels… Need I say more?

Groeten van Maarten!

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Kletskop (2)

Pleegzoon #2 is een echte kletskop. Geen wonder dus dat er niemand beter ‘kletskoppen‘ kan bakken dan hij! Meer dan een weegschaaltje, kom en spatel heeft hij niet nodig. Nou ja, een oven dan.

Op onderstaande video vertelt onze Kletskop /Meesterbakker het zelf in 3 minuten van A to Z. Veel plezier!

En vergeet niet: koop je op bol.com producten via mijn site (via de groene balken zoals hierboven), dan steun je de kookdirigent enorm. Dank!

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Spring is in the air!

Jazeker, de lente is begonnen. We zitten nog niet in de tweecijferige getallen qua temperatuur, maar dat komt nog wel. Binnenkort weer een uur langer licht…

Daarom vandaag een paar leuke lente-songs. Maar eerst nog even afscheid nemen van de winter…

Zo, dat is voorlopig afgerond. En dan nu: de lente!

Michel Fugain et le Big bazar: Le printemps (1976) ofwel ‘de lente’. Eén van de grote hits van deze in 1942 geboren zanger uit Grenoble (aan de voet van de Franse Alpen).

Of ‘Pieces of April’ de mooiste lente-song allertijden is mag je zelf uitmaken. Of de meest melancholische..? Het is wat mij betreft in ieder geval de lente-song met de mooiste openingszin:

‘April gave us springtime, and the promise of the flowers’

Leuk weetje: de naam van deze band is Three Dog Night’ zoals je kunt zien. Een band met drie solo-zangers uit California die, met name de eerste helft van de jaren 70, waanzinnig populair was. (3 Amerikaanse nr 1-hits, 40 miljoen verkochte platen!)

Maar die naam… die is niet zomaar bedacht vanwege die 3 zangers. Bij de Australische Aboriginals betekent een ‘three dog night’ een nacht die zó koud is dat je drie honden nodig hebt om je warm te houden… één links, één rechts en één aan het voeteneind….

Ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat je dan het best 3 kortharige jachthonden kunt kiezen. Die kruipen graag ónder het dekbed. Zelfs één scheelt dan al een hoop;-)

De muziek van Three Dog Night is erg gevariëerd, want zij waren vooral heel goed in het driestemmig vertolken van composities van anderen. Vaak jonge componisten die doordat Three Dog Night hun liedjes opnam, bekend werden.

Het is me nog niet gelukt een concert op DVD te vinden, maar op Youtube staat wel het een en ander. Vooral het concert samen met de Tennessee Symphony Orchestra is prachtig. En dat heb ik hier voor jullie ge-upload. Bijna anderhalf uur genieten!

0:00 intro, 1:40 start concert, 52:13 “An oldfashioned lovesong’, 1:15:00 ‘Joy to the world’. Tijdens dit concert is de opstelling als volgt: Vooraan v.l.n.r. Michael Allsup (gitaar), Danny Hutton + Cory Wells (zang) en Paul Kingerly (bas/zang). Daarachter: Pat Bautz (drums, lijkt wel een metronoom, speelt ongelooflijk strak!) en Jimmy Greenspoon (toetsen). En natuurlijk het orkest.

Groeten van Maarten!

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Kletskop (1)

Pleegzoon #2 houdt bijna net zoveel van Lego als van kletsen…

Sinds mei 2020 hebben we een kletskop in huis. Ja, dat is even wennen… iemand die de hele dag door praat. We hebben al eens gekscherend gezegd: “Als die ooit in zijn kist ligt, en de uitvaartbegeleider nodigt de aanwezigen uit voor een kopje koffie ter afsluiting… dan hoor je van onder het deksel iemand ‘mag ik dan een koek! roepen..”

Hoe toepasselijk is het dan ook dat pleegzoon #2 goed is in het bakken van Kletskoppen. Je weet wel, die krakende knobbelige kandijkoekjes. Binnenkort op deze site: het recept, mét instructievideo van de kletskop himself!

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Yeah, the Swinging Sixties…

Het legendarische Woodstock-festival in 1969

Onder normale omstandigheden zouden we afgelopen weekend teruggegaan zijn naar de legendarische jaren 60. Hippies, love, peace en vooral heel veel ‘music’… Want op 6 en 7 maart stonden twee edities van de muziektheatervoorstelling ‘Flashback to the Sixties’ gepland in Rosmalen.

Deze shows zijn uitgesteld tot volgend jaar, en zullen hoogstwaarschijnlijk gehouden worden in februari 2022.

Dat duurt nog even, daarom hier even lekker terugblikken:

Impressie Flashback to the Sixties. Deze beelden komen uit de laatste van 3 shows in november 2019.

En om de tijd tot het starten van de repetities een beetje door te komen… hier een paar tips!

Ach, vooruit, nog een video’tje…

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Diamond Earring

Als je kijkt naar het ontstaan van de popmuziek in Nederland, dan staat er één stad centraal. En dat is Den Haag. En wie ‘Den Haag’ zegt, die zegt: Golden Earring.

De Golden Earring werd opgericht in 1961, en was daarmee de oudste nog bestaande rockband in Nederland. Wás, want op 5 februari 2021 kondigde de band aan te stoppen. Reden: gitarist/zanger George Kooijmans heeft de ziekte ALS. Hiermee heeft de band nog nét haar diamanten jubileum gehaald.

George Kooijmans (rechts)

Ik ben nooit een groot fan van ‘the Earring’ geweest. Maar het staat buiten kijf dat de band enorm veel betekend heeft voor de Nederlandse popmuziek. En als een van de weinige bands die ook internationaal zeer succesvol waren, was/is de Golden Earring een echt icoon. En dus een eerbetoon waard!

De allereerste single: ‘Please go’ (1965)

De band wordt opgericht in 1961 in Den Haag door bassist Rinus Gerritsen (15) en gitarist George Kooijmans (13). In de eerste jaren ‘verslijten’ de jonge heren aardig wat gitaristen en drummers. Met zanger Frans Krassenburg wordt de eerste single, ‘Please go’ dus, opgenomen. En ook de eerste grote hit: ‘That day’. Deze single haalt de 2e plaats van de hitparade. Hij wordt van nummer 1 afgehouden door… ‘Michelle’ van the Beatles. Tja…da’s geen schande…

‘That day’ (1966) is de eerste grote hit van the Golden Earring(s). De single wordt opgenomen in Londen. Dit geeft meteen de internationale aspiraties van de band aan. Weer terug in Nederland wordt de plaat meteen een sensatie. Willem ‘O’ Duys nodigt de band uit in zijn ‘Voor de vuist weg’.
‘Voor de vuist weg’ was een legendarisch en invloedrijk tv-programma.

In 1967 komt Barry Hay de gelederen versterken. En dat scheelt. Veel Nederlanders spreken in de jaren 60 nog nauwelijks Engels. En dat geldt óók voor veel popartiesten… Ze zingen graag in het Engels, omdat ze geïnspireerd worden door bands uit Engeland en de VS. Ja, Engels is ‘in’! Maar taalgebruik en uitspraak zijn vaak nogal onnozel en onbeholpen…

Barry Hay in the Sixties

…Zo niet bij Barry Hay. Want die heeft een Schotse vader en is tweetalig opgegroeid. Zijn Engels is authentiek en correct. In Barry en George heeft de Earring nu een krachtig leadzang-duo.

Wat mij betreft een van hun mooiste songs, van eind jaren zestig:

‘Just a little bit of peace in my heart’ (1968). Je hoort duidelijk de psychedelica die toen zo hip was. Let ook op de danseressen… Het herkenbare refrein begint bij 1.15.

Na een stuk of wat drummers die slechts voor korte tijd bij de band zijn, wordt Cesar Zuiderwijk in 1970 de vaste drummer. En dat zal hij de volgende 51 jaar blijven, tot het einde toe dus.

Golden Earring in haar definitieve bezetting in 1970: v.l.n.r. Ceasar Zuiderwijk (drums), George Kooijmans (gitaar/zang), Rinus Gerritsen (bas), en Barry Hay (zang, dwarsfluit)

In de jaren 60 en 70 brengt de band zo’n 30 singles uit en 18 albums (elpees) uit. Vanaf eind jaren 70 loopt het succes echter duidelijk terug. Tournees in de VS zijn verliesgevend, singles halen net wél of net niet de hitparades. De band lijkt in deze tijden van punk en wave niet aan te kunnen sluiten bij de muziekmode. Haar traditionele rock bereikt het publiek niet (meer).

In 1982 besluit de Golden Earring te stoppen. Hun manager vraagt hen echter dan wel afscheid te nemen met een knaller. Een laatste lp (‘Cut’, dat is wat een regisseur roept als een filmopname klaar is).

En op die plaat staat deze song…

Zoiets is nog nooit vertoond: een videoclip als een korte speelfilm! In plaats van alleen playbackende artiesten. De clip is geregisseerd door Dick Maas (Flodder, Amsterdamned)

Mede door de videoclip wordt ‘Twighlight Zone’ een gigantische hit (top 10 in Amerika), en daarmee ook een comeback voor de band.

Vanaf dat moment staat the Golden Earring aan de top van de Nederlandse muziekbizz. Met veel internationale toernees (vaak samen met wereldberoemde artiesten), en stadionconcerten.

Maar ook in de veel intiemere sfeer van akoestische theaterconcerten komt de band goed tot haar recht, zo blijkt. Het Haagse kwartet is een geöliede muziekmachine die ook schrijft en produceert voor andere artiesten.

En deze song zal wel voor eeuwig hun handelsmerk blijven:

Maarten

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

A winter’s tale

7 februari 2021: Elias de Weimaraner maakt zijn eerste echte sneeuwwandeling.

Zoals je hieronder kunt zien is het bij ons opeens een sprookjeslandschap. Maar dat zal bij jou niet veel anders zijn neem ik aan. Wij zijn vanmiddag een sneeuwwandeling wezen maken. En ik denk niet dat onze hond, Elias de Weimaraner (4), dat ooit eerder mee heeft gemaakt. Ja, wel eens wat natte sneeuw die meteen smolt. Of zo’n dun poederlaagje voor een paar uur. Maar dit? Ik kan het me niet herinneren.

Als een jachthond op de uitkijk staat, of alert is, tilt ie altijd een voorpoot op.

Nu zitten we dus écht in een lockdown hier. Want autorijden of fietsen, dat gaat hier echt niet, aan de rand van het Helvoirts Broek. Strooizout willen we niet, en wanneer er een keer een sneeuwschuiver langs komt dieselen… dat is afwachten. Wat we wél kunnen is wandelen en van het landschap genieten. En daar past maar één lied bij wat mij betreft:

Voor de echte wintersfeer: Mike Batt met orkest: ‘A winter’s tale’. Hij is geen ijzersterk zanger, maar hij draagt het lied wél heel mooi voor. ‘Een goed vertolker’ noemen we dat.

Deze song werd door Mike Batt (die het hierboven dus zingt) zelf geschreven, op verzoek van zanger David Essex. Die had er een grote hit mee in december 1982/januari 1983 (nr. #2 in Engeland). Die winter was relatief zacht, maar dat mag de pret niet drukken…

De versie die een megahit werd. Essex’versie wijkt niet veel af van die van Mike Batt zelf. Alleen Batt’s timing is wel veel beter. Vergelijk maar eens.

Hier nog een video’tje met foto’s en filmpjes van vandaag.

Elias de Weimaraner in zijn eerste echte ‘Winter’s tale’.

Hartelijke groet Maarten

Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

Gitaarbeest

Je ziet mij (10) hier rechtsvoor, in mijn donkerblauwe SRV-trainingspak met oranje bies…. geboeid kijkend naar de gitaristen.

Ben jij in je jonge jaren wel eens op kamp geweest? Met sportclub, schoolklas of, zoals ik hierboven, met Scouting? Dan heb je vast ook mooie herinneringen aan het zingen van liedjes bij het kampvuur!

Zoals ‘The house of the rising sun’. Dit lied:

The Animals maakten het lied wereldberoemd: nr. 1 in Engeland én Amerika.

Op 29 januari overleed Hilton Valentine. Die naam zei mij ook niets. Maar toen ik hoorde dat hij de gitarist van The Animals was, bleek er toch wel een legendarische muzikant heengegaan te zijn. Valentine is namelijk de uitvinder van het beroemde gitaarloopje waarmee ‘House of the rising sun’ begint, ook in de video hierboven dus. En zowel in Engeland als de VS de top van de hitparade halen… da’s nie niks. Dan heb je het over héél veel verkochte platen.

Hilton Valentine (1943-2021)

The house of the rising sun is een ‘traditional’ een al lang bestaand nummer dus. Sommige bronnen beweren dat het teruggaat tot de 17e eeuw. In 1905 was de tekst in ieder geval bekend, en de oudste opnamen dateren van 1933. Hier een overzicht:

Opvallend: de oudste versies hebben een (deels) andere melodie. En sommige nieuwere versies draaien uit op een soort eh….muzikale verkrachtingen... Hier een erg ingetogen versie van die originele Animals-gitarist uit 2013.

Grappig: onder deze video schrijft iemand: “De jeugd van tegenwoordig heeft geen idee meer wat talent is”… Nou, die persoon vergist zich. Want als jeugdwerker-in-hart-en-nieren wil ik jullie deze versie niet onthouden:

Tom ‘Mouse’ Smith uit Manchester. Lied begint bij 0.10

Zullen we weer eens met z’n allen ‘House of the rising sun’ gaan zingen rond het kampvuur, wanneer het weer mag? Oké, dat is dan afgesproken!

Groet Maarten