Categorieën
Belevenissen van de Kookdirigent

De grote lichtshow

Even los van de muziek was Eurovisie 2021 in ieder geval een geweldig visitekaartje voor de Nederlandse entertainment-industrie.

Heb je gekeken naar het Songfestival? Of vind je dat het alleen nog draait om show, licht, aanstellerij en idiote jurken, waarmee geprobeerd wordt te ‘verdoezelen’ dat de liedjes matig tot slecht zijn?

Teach-In met ‘Dinge Dong’: winnaar in Stockholm, 1975

Eerst even terug naar de oertijd. Ik (bijna 9) zag het gebeuren op zaterdagavond 22 maart 1975: we wonnen! Soms hangt zoiets in de lucht. Want in 1972 werden we 4e (Sandra & Andres met ‘Als het om de liefde gaat’) en in 1974 (het jaar van ‘Waterloo’) zelfs 3e in Brighton (GB) met dit liedje waar ik nog steeds altijd vrolijk van word:

Tot zo eind jaren 90 heb ik met veel plezier gekeken. De goede liedjes om van te genieten, de slechte om lekker af te kraken haha. Maar eerlijk is eerlijk: daarna ben ik ook termen als ‘theater van de wansmaak’ gaan gebruiken. Zeker toen het orkest afgedankt werd. Want zo’n festival… dat moet LIVE zijn. En niet met een MP3’tje (of bandopname zoals we toen zeiden).

Maar goed. In 2019 wonnen we weer eens, voor het eerst in 44 jaar. En terecht want sinds Anouk meedeed (2013) stuurt Nederland in ieder geval weer goede vocalisten op pad.

Tot ieders verbazing wilde Anouk in 2013 wel naar het Eurovisie Songfestival. Sindsdien denken we weer wat positiever over het liedjesfestijn.

En in deze barre tijden, waarin de muziek het zo moeilijk heeft, moeten wij als musici en zangers onze zegeningen tellen. In 2021 bestond de top 3 uit twee Franse en een Italiaans liedje. Dus dat ‘alles Engels moet zijn’… dát argument kan in de kliko. En dan is het nu tijd voor een paar pareltjes van dit jaar. Écht goede liedjes. Punt!

Portugal stuurde de band ‘Black Mamba’ met de steengoede song ‘Love is on my side’. Neem maar van een dirigent aan dat dit fenomenaal goed gezongen is, of het nu je smaak is of niet. En… mét orkest!
Frankrijk werd tweede met deze wonderschone ode aan het traditionele chanson. En dat Italië won met een metal-song… dat heeft echt wel iets met corona-ontlading te maken.

Goed. Samengevat waren er dit jaar een paar weerzinwekkend slechte songs, die ook slecht gezongen werden. Lichtpuntje: Engeland kreeg ook van de televoters nul punten. En het was ook rete-vals. Prima.

Verder waren er nog veel op zich goede vocalisten, die echt wel kunnen zingen (zoals onze Jeangu Macrooy) maar gewoon niet zo’n sterk lied hadden. En er waren ook nog een hoop goede inzendingen in het R&B (of zeg maar: Euro-pop) genre. Tja, dat is de tijd waarin we leven.

Weet je wat me nog opviel? Veel vocalisten missen hier en daar tóch enkele noten. Dat kan met scholing te maken hebben. Of met oortjes. Oortjes? Ja, die oordoppen die ze in hebben om zichzelf goed terug te horen. Als je daar niet grondig mee oefent, ga je eerder vals. Daar zijn bewijzen van.

Een sterk staaltje wanbeleid. Om een meisje dat vocaal gewoon niet sterk genoeg is zo voor de leeuwen te gooien. Ja, dit is echt heel vals. Heel vals gezongen ook.

Maar zal ik eens advocaat van de duivel spelen? Het kan ook zijn dat zo’n enorme show technisch zoveel eist van de zangers… dat het afleidt van de zang. Kijk eens naar het clipje hieronder. In 1969 stuurde Monaco de pas 13-jarige Jean-Jacques naar Madrid. En deze charmante piepjonge casanova in zijn mooie turquoise pak… mist echt geen noot! Alles zuiver…

Yeah, ‘those were the days’ aldus Mary Hopkins (die met Engeland in 1970 overigens voor de zoveelste keer tweede zou worden…)

Prachtige stem, leuk liedje. ‘Maman, j’ ai fait un rêve merveilleux’
ofwel: , Mam, ik had een prachtige droom’.
Helaas droomde Jean Jacques meer van rugby dan van zingen. Hij stopte met muziek in 1971. Hij is nu (pas) 64 en coacht nog steeds het rugbyteam van zijn geboorteplaats Toulon (en dat ligt aan de Franse Rivièra, 170 ten westen van Monaco.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *